Het is juni 2020 …

arthurkruisman —  17 januari 2013 — 1 reactie

Het is juni 2020. Het vriest voor de derde week achtereen en met de kerst hebben we met 28 graden in ons korte broek gebbq’ed. Tijden veranderen.

Ik ben een Informatie-professional en ben werkzaam voor het ‘netwerk waardestelsel’ en ‘brand’ Inter Access, al vanaf 21 maart 2020. Mijn opdracht duurt waarschijnlijk 4 maanden.  Ik heb drie eerdere assignments van 2,5 maand gedaan in 2018 en het werken in opdrachten van het Inter Access netwerk bevalt mij prima. Wat mij vooral aanspreekt aan Inter Access is hun visie, hun dienstverleningsconcepten voor hun 2 belangrijkste sectoren, maar vooral hun talent- en netwerkondersteunende faciliteiten spreken me aan. Hun slimmer verbinden strategie is ook werkelijk dagelijks praktijk. Al 8 jaar nu. Wat mij vooral aanspreekt is dat ik veel mensen ontmoet die niet vastgeroest of gedemotiveerd zijn, maar juist ondernemend en creatief.

Dat maakt samenwerken ook echt samen werken. IT was het oorspronkelijke product van Inter Access, maar het ‘outside-in’ denken heeft een nieuw en adaptief diensten- en productenportfolio doen veroorzaken naar verschillende richtingen.  Alles ten dienste van een steeds sneller veranderend klantbeeld.

Wat bijzonder opvalt is de openheid en de transparantie van iedereen in het netwerk. Ik weet wat iedereen aan inkomen heeft en wat hij of zij in het Inter Access netwerk bijdraagt. Maar financiën is maar één van de dimensies, beloningen worden hier namelijk intercollegiaal bepaald en zijn altijd gericht op ontwikkeling van het talent van iemand. Zorg voor de ontwikkeling van elkaars capaciteiten en mogelijkheden. Dat kan in de technologische professie van iemand zijn, maar meestal heeft het te maken met persoonlijke ontwikkeling. Het oog voor talent en de mens en de zorg voor elkaar is bijzonder te noemen en is duurzaam gebleken. Begrippen als ‘binden en boeien’ verdampen als er dingen gebeuren die er echt toe doen en als er verbindingen ontstaan die het leven van iemand positief en voor altijd veranderen.

Ik kan me nog herinneren dat we in 2013 nog een grote groep managers hadden. Je moet nagaan dat in die tijd er zo’n 6 miljoen mensen in Nederland werkten waarvan  1 miljoen leidinggevenden. Dat kun je je nu niet meer voorstellen. Het is niet alleen onbetaalbaar, maar met name het gebrek aan organisatielenigheid en echtheid was killing. Het is maar goed dat we de afgelopen jaren hebben moeten werken aan ons zelfsturend, zelfredzame en tegelijkertijd verbindende vermogen. De intervisie en mentoringfaciliteit van het Inter Access brand geven mij voldoende kracht en inzicht om de juiste dingen te doen op het juiste moment.

Tja, dat herinner ik me ook nog … vaste dienstverbanden. Dan verhuurde je je aan een organisatie of zoiets, terwijl nog niemand wist wat je ging doen. Inclusief jijzelf. Het kwam dan voor dat je op de bank zat en dat er veel mensen bezig waren om voor jou iets passends te vinden. Dat lukt soms wel, maar vaak ook niet. Achteraf gezien ben ik blij dat we onszelf veel scherper op onze employability hebben moeten focussen. Ik weet immers zelf het beste waar in goed in bent of in wil zijn. En natuurlijk moest ik eraan wennen toen ik in 2015 ineens van mijn vaste contract af was. Ik kreeg immers al 30 jaar elke maand netjes mijn doping aan het einde van de maand en nu dat was ineens weg. Dat zet je echt aan het denken. Het bankzitten als fenomeen behoorde vrijwel direct tot de verleden tijd. Iedereen wist ineens wel wat te vinden om de noodzakelijke centen bij elkaar te krijgen. En ja, sommigen moesten noodgedwongen in levensstandaard omlaag. Maar het vooruitzicht dat de beloning hoger kon zijn door dezelfde inzet en dat we met elkaar ook een broodfonds ontwikkelden voor slechtere tijden gaf mij enorm veel energie.

Ik werk veel bij klanten en op inspirerende ontmoetingsruimtes in het land. Het is heel fijn dat alle kantoren in Nederland meedoen om open werkruimtes te creëren. Ik kan me dat vastgoedprobleem in 2012 ook goed herinneren. Dat mooie pand op de colosseum hebben we gelukkig op tijd weten om te bouwen naar een ontmoetingsruimte waar niet alleen het arenapark vreselijk jaloers op is, maar waar we ook onze visies kunnen delen en met elkaar kunnen nadenken en kunnen experimenteren met nieuwe concepten en ideeën. Een creatief thuishonk. In de tijd van het organisatiedenken dachten we overigens nog in GPTW waarderingen en classificatie, maar dat werd in 2016 geloof ik al GNTP Great Network to Participate omdat netwerkwaardestelsels robuuster bleken dan individuele organisaties. We staan op nummer 1 in de GNTP ranking!

Er werken nu zo’n kleine 50 mensen in continue verband bij het Inter Access brand voor visieontwikkeling, branding en netwerkondersteuning en ik geloof dat er zo’n 3500 mensen als ZIN verbonden zijn. ZIN als in Zelfstandige In Netwerk. Ik geloof dat dat vroeger ZZPers heette, maar zonder personeel is natuurlijk niet waar het om gaat. Het gaat erom dat we snel met elkaar klussen kunnen doen en elkaar weten te motiveren en stimuleren. En voor elkaar kunnen zorgen. Het wereldwijde automatische netwerkmatchingssysteem is ook subliem te noemen. The quantified en qualified self tools zijn een zege. Stel je toch eens voor dat je toch weer terug zou moeten naar die CV’s, die moeizaam tot stand kwamen en waarin alleen wenselijke en geen werkelijke dingen stonden. Haha, ja er waren zelfs mensen die hun pasfoto’s niet wilde vrijgeven uit naam van privacybescherming. Mensen die nog geen idee hadden dat juist het openen van informatie leidt tot slimme verbindingen.

Een groter deel van de inkomsten komt nu ook terecht bij de mensen die daadwerkelijk de prestatie leveren bij de klant. En de fee die we in het netwerk inbrengen krijgt ook een bestemming mee die wij als professionals belangrijk vinden. Zeg maar een soort van budgetteren van onderaf. En ja een deel van die fee gaat natuurlijk ook naar professionals die goed zijn in commerciële activiteiten, visionaire kwaliteiten of anderszins belangrijke en netwerkondersteunende activiteiten. Het eigen netto inkomen is helemaal afhankelijk van dat wat je inbrengt. Soms is dat meer dan andere keren, maar dat is een kwestie van buffers opbouwen. Buffers voor jouzelf, maar ook buffers voor anderen. Het is onvoorstelbaar wat we met 3500 verbonden netwerkers en situationele toekenning van microkredieten voor elkaar krijgen. Het is echt gebaseerd op wat we met z’n allen belangrijk vinden en niet wat een slimme, maar dominante coalitie verzint voor een grote groep andere mensen.

Het heeft wel wat tijd en moeite gekost hoor om hier te komen. Wat ik me goed kan herinneren zijn de protesten van de managers die het natuurlijk niet zagen zitten dat hun comfortabele positie werd afgenomen. Een enkeling zag op tijd in, dat er in mentorschap en echt leiderschap wat te winnen viel. Sommige zijn teruggegaan naar hun oorspronkelijke vakmanschap. Het managen bleek achteraf toch immers een de enige mogelijkheid te zijn om hoger in leasetarief en salarisschaal te komen. Niet om gelukkiger te worden. En een enkeling is naar een traditionele concurrent gegaan, omdat men daar nog steeds managers inzet voor het runnen van het bedrijf.

Ook de mensen, werknemers noemde men die geloof ik, moesten erg wennen aan hun nieuwe vrijheden. Althans, de vrijheden konden ze snel van genieten, maar de verantwoordelijkheden namen natuurlijk ook toe. Managers vielen weliswaar weg, maar er moest natuurlijk wel gemanaged en gepland worden en dat was niet elke professional gegeven destijds. Het woord professional werd ook te pas en te onpas gebruikt. Zelfinzicht bleek voor veel mensen nog een harde dobber te zijn. Gelukkig zijn veel opleidingsmodules erop gericht geweest, en nog steeds, om het potentieel en het zelfsturend- en verbindend vermogen te van jonge mensen te ontwikkelen.

Ja, ik ben wel gelukkig denk ik. Het werk dat ik doe maakt me blij. Ik kan het privé-leven goed integreren met de werkzaamheden in het netwerk.  Lifestyle en workstyle gaan hand in hand. In de eerste helft van deze eeuw was dat nog erg zoeken naar de juiste balans. Het thuiswerken was toen ook nog erg nieuw. We moesten erg wennen met z’n allen aan het feit dat ‘vertrouwen’ en ‘loslaten’ het belangrijkste was en niet de middelen, de faciliteiten of contractueel een dagje thuiswerken dat meestribbelend werd toestaan.

Vroeger kon je je nog wel eens verschuilen achter de vertragingen in het systeem, maar nu mag en moet je vertrouwen op je eigen verbeeldingskracht en executiekract. Die snelheid, daar moet ik nog wel eens aan wennen hoor.

Het ICT landschap is ook totaal veranderd. We noemen het eigenlijk ook geen ICT meer. Dat begrip is samengevallen met de activiteiten die we doen. Het zijn real-life real-time in-line information grids geworden waar we op elk moment over kunnen beschikken.  Je kunt nu sneller dan ooit van een gedachte naar realisatie komen. Google is ook geen vindmachine meer zoals vroeger, omdat de informatie jou al gevonden heeft voordat de behoefte eraan manifest wordt.

Da’s best eng ja. Soms. Maar is het ook niet uitdagend?

Advertenties

arthurkruisman

berichten

Innovation Consultant @ Inter Access and Executive Coach @ Mindwatch

Trackbacks en Pingbacks:

  1. Beter benutten van persoonlijk talent | Koneksa Mondo - maart 20, 2013

    […] zeker ook deze blog waarin Arthur vanuit juni 2020 terugkijkt op het jaar […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s